✕
Sortnar
Sal sér hon standa
sólu fegra,
gulli þakðan
á Gimlé:
Þar skulu dyggvar
dróttir byggja
ok um aldrdaga
ynðis njóta.
Það man hon fólkvíg
fyrst í heimi
er Gullveig
geirum studdu
ok í höll Hárs
hana brenndu.
Þrysvar brenndu
þrysvar borna,
oft, ósjaldan;
þó hon enn lifir.
Surtr ferr sunnan
með sviga lævi,
skínn af sverði
sól valtíva;
grjótbjörg gnata
en gífr rata,
troða halir helveg
en himinn klofnar.
Þar kjömr inn dimmi
dreki fljúgandi,
naðr fránn, neðan
frá Niðafjöllum;
berr sér í fjöðrum,
flýgr völl yfir,
Níðhöggr nái,
nú mun hon sökkvaz.










