Testi originali
Giapponese
Traduzione
Tailandese
彷徨い
一歩一歩が足の裏を劈いて
鈍感な心も跳ね上がって過呼吸気味
「もう僕を守るものはないけれど」
続きは出てこない
情景に彷徨い
どうしても肌をすり抜ける全てに
どうしても別れを言えなかった
新しいこと始める度に
内心誰かが邪魔をする
電車の中じゃ大人たちはスマホに夢中なのに
「誰も僕を止められない、止めるのは僕自身だ」
そう俯き呟いた
後悔に彷徨い
どうしても知れないことがある
どうしてもうまく呼吸ができない
リュックサックに詰めたハリボテの双眼鏡
彷徨い歩く僕ら何が見えるかな
スニーカーを買い替えて
長い髪もバッサリ切った
ショートカットで見る世界は何故か妙に色彩が綺麗で
思わず口から出た
「もう僕を守るものはないけれど」
「それでもいい 傷ついた過去があるから」
どうしても別れを言えなかった
どうしても上手く涙が出せない
旅立つ僕にはどうにも言えない
霞んで頭を彷徨う
さよならが言えなかった
知らない街ばかりになって
埃が目の中に入って
ささくれがまた痛み出して
心細くなって陽の明かりが邪魔をする
ポケットのチョコレートは無くなって
不安ばかりが連なった
電車を降りたら知らない世界で
「それでもいい 寂しさは思い出となるから」
変わりゆく自分にまだ初めましてが言えない
運命を妄想と呼んで
別れを悪戯と笑った
培った人生を置いて
見たいものを見るんだ
スニーカーも長い髪も
自分さえ不確かなままで
何と出会うかな
生涯を流離い 永遠を彷徨い
どうしても世界を見たかった
どうしても世界を知りたかった
พเนจร
ก้าวทีละก้าว ฝาเท้าของฉันกำลังฉีกขาด
และหัวใจที่ไร้ความรู้สึกของฉัน ก็เต้นแรงจนแทบจะหายใจไม่ออก
“ไม่มีสิ่งใดจะสามารถปกป้องฉันได้อีกแล้ว”
อนาคตยังคงมาไม่ถึง
พเนจรชื่นชมทิวทัศน์
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งเล็ดลอดผ่านผิวหนังของฉัน
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ก็ไม่อาจบอกคำร่ำลาได้
การเดินทางเพื่อค้นหาสิ่งใหม่ๆ ของฉัน
ภายในมักจะมีคนมาคอยขวางอยู่เสมอ
ข้างในรถไฟนั้นพวกผู้ใหญ่มักจะหมกมุ่นอยู่กับสมาร์ทโฟน
“ไม่มีใครจะสามารถหยุดฉันได้ มีแค่ฉันที่หยุดตัวเองได้”
ฉันก้มหัวลงพร้อมพึมพำ
พเนจรด้วยความเสียใจ
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ก็จะมีสิ่งที่ฉันไม่รู้อยู่เสมอ
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ฉันก็หายใจแทบไม่ออกอยู่ดี
ฉันเก็บกล้องส่องทางไกลพังๆเอาไว้ในกระเป๋าเป้
เราจะพบเห็นสิ่งใดในขณะที่เราร่อนเร่พเนจรกันนะ?
ฉันซื้อรองเท้าผ้าใบคู่ใหม่
และตัดผมยาวๆ ของฉันออก
โลกที่มองด้วยทรงผมใหม่นั้นดูมีสีสันที่สวยงามอย่างน่าแปลกประหลาด
ฉันพลั้งปากพูดโดยไม่ตั้งใจ
“ไม่มีสิ่งใดจะสามารถปกป้องฉันได้อีกแล้ว”
“แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน เพราะอดีตที่ผ่านมามันเจ็บปวด”
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ก็ไม่อาจบอกคำร่ำลาได้
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ก็ไม่อาจร้องไห้ให้ดีได้
ฉันไม่อาจพูดกับตัวเองที่กำลังออกเดินทางได้
ท่องไปในจิตใจที่มัวหมองของฉัน
ไม่อาจบอกคำร่ำลา
รายล้อมไปด้วยบ้านเมืองที่ไม่รู้จัก
ฝุ่นผงเข้าไปในตาของฉัน
เล็บก็เริ่มเจ็บอีกครั้ง
เริ่มรู้สึกไม่มั่นใจ และแสงแดดก็กำลังรบกวนฉัน
ช็อกโกแลตในกระเป๋าได้หมดไปแล้ว
เต็มไปด้วยความวิตกกังวล
เมื่อฉันลงจากรถไฟไปยังโลกที่ไม่รู้จัก
“แบบนั้นก็ดีเหมือนกัน ความเหงาก็จะได้เป็นเพียงแค่ความทรงจำ”
ฉันยังคงไม่อาจพูดต้อนรับ กับตัวตนที่เปลี่ยนแปลงใหม่ของฉัน
เรียกโชคชะตาว่าเป็นการเพ้อฝัน
หัวเราะให้กับการจากลาเสมือนเป็นเรื่องตลก
ทิ้งชีวิตที่ผ่านมาเอาไว้เบื้องหลัง
แล้วดูสิ่งที่อยากดู
ทั้งรองเท้าผ้าใบ ทั้งผมที่ยาวขึ้น
แม้แต่ตัวฉันเองก็ยังไม่แน่ใจ
ว่าฉันจะพบเจอสิ่งใด
จากการสำรวจตลอดชีวิต พเนจรไปตลอดกาล
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ก็อยากจะเห็นโลกใบนี้
ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม ก็อยากจะรู้จักโลกใบนี้

Give a shoutout to Listen to Flower
Commenti dell’autore:
ถ้าแปลผิดขออภัย โปรดแจ้งให้ทราบด้วย





