makis17

Τα Κύθηρα ήταν στέρφα γη'
μια άγονη ερημιά,
με άγριες παράταιρες κραυγές,
για μόνους ύμνους πιά.
Όμως κάτι παράξενο με τράβηξε από πέρα...
Όχι...δεν ήτανε ναός στον ίσκιο ενός πευκώνα,
όπου μια νέα ιέρεια μες τ' άνθη κατοικεί,
και' χει αναμμένο το κορμί με κάψα μυστική,
κι' από περαστικές πνοές ανάστατο χιτώνα.
Μα να που παραπλέοντας τόσο κοντά στα βράχια,
ώσπου να διώξουν τα πανιά τ' ανύποπτα πουλιά,
είδα πως επρόκειται για αγχόνη μαύρη' αντίκρυ στον ουρανό' σαν δέντρο κει μονάχο...
.........................................................................

...Και σκόνταψα σε απίστευτες φλωρίδες, όπου στα άνθη μπλέκουν τα μάτια πάνθηρων που έχουν των θνητών όντων τη σάρκα,
και τα ουράνια τόξα είναι ταννιστά σαν χαλινοί προς τα γλαύκα ποίμνια των οριζόντων...
...Τα έλη είδα τα απέραντα να λάμπουν.
Και είδα κάτω βαθιά στα σχοίνα, ολόκληρο Λεβιάθαν να σαπίζει στους κύρτους.
Και στην νηνεμία καταρακτίσματα είδα υδάτων,
και είδα τον ορίζοντα στα βάραθρα να χειμαρρίζει...

...Ιδού λοιπόν...
Το τρομερό Βασίλειο' το Χάος αποκαθίσταται,
το φως πεθαίνει πριν από τον αδημιούργητό σου κόσμο,
το Χέρι Σου μεγάλε Άναρχε.
Ας πέσει η αυλαία, και ας θάψει τα πάντα το Σκοτάδι του Σύμπαντος...