Testi originali
Greco
Traduzione
Inglese
2042
Νοέμβρης 2042
και στο ξέχειλο ημερολόγιο μου
δε χωράει ούτε μια αράδα,
ούτε καν μια λέξη ταξιθέτρια.
Μπροστά σ’ όσα αντικρύσαμε,
εγώ κι ο πόνος ο επιχώριος μου
ο Αρμαγεδώνας μοιάζει τώρα πια
με εξωτική χορεύτρια.
Τώρα βρισκόμαστε καταμεσής στο μονοπάτι του φωτός
κι η ελευθερία είναι εδώ και καιρό η κυρά των σκέψεων μας.
Τα τραγούδια μας δε γίνανε πόρνες κανενός
και μας αρκούν μόνο τα βάσανα ετούτα των καιρών μας.
Οι αθάνατοι δεν κατάφεραν ν’ απομαγεύσουν την περατότητα,
η διάθεση μας άλλαξε, δε θρηνούμε πια τους επιζώντες.
Το μυστικό αποκαλύφθηκε μοναχό του, τι αξιότητα!
Επιβίωσε ο δυνητικός άνθρωπος απέναντι στους τυχόντες.
Σταμάτησε η πλάνη και η μετάσταση των ομοιωμάτων
κι ο διάβολος απέτυχε να μας κάνει χειρότερους.
Δεν απολογούμαστε πια για το καλό των θεριεμάτων
κι η γλώσσα ξαναπερνά μέσα από το νόημα για τους νεότερους.
Η ταχύτητα δε παράγει πια ηδονή κι έπαψε να ‘ναι ο χρόνος βαρετός.
Αλαφρώσαμε από τους φόβους κι είδαμε τα σπουδαία κατάματα.
Ευτυχώς ο άνθρωπος πια, απ’ την ιστορία, βαδίζει εκτός.
Δε μας κινεί πια η αποστροφή και τα σιχάματα.
Οι μνήμες δε χωρούν πια όσα ποτέ δε συνέβησαν
κι είμαι σίγουρος, ότι όσα ξέχασα, ήταν άνευ σημασίας.
Δεν είμαστε πια φιγούρες χωρίς σκιά κι όσα μας στέρησαν
Θεραπεύσαν πλήρως τη λοιμώδη αποφυγή της ουσίας.
Η ρητορική του μίσους ξέμεινε από αρχές κι αφηγήσεις
κι ο σκοπός δεν αγιάζει πια τον ορισμό μας.
Πάψαμε να ‘μαστε καταθλιπτικά ενήμεροι χωρίς αισθήσεις
κι η νοσταλγία έχει πάψει να συσσωρεύεται εντός μας.
Τώρα φανταζόμαστε ξανά το μέλλον των στοχασμών μας
κι ευτυχώς γεννιούνται ακόμα του αύριο ταξιδιώτες.
Η νύχτα ήταν πιο σκοτεινή πριν να χαράξει μπρος μας.
Γλυτώσαμε από την ομοιομορφία της απόγνωσης και τους δεσπότες.
Τραβήξαμε επιτέλους τις κουρτίνες για να μπει το φως
κι αχρηστεύτηκε η απτική πορνογραφία των εικόνων.
Έκανε ως εδώ το χρέος του ο Ιερώνυμος Μπος,
τώρα μπορούμε και ζούμε χωρίς προτάγματα δαιμόνων.
Ο κόσμος έπαψε να οχυρώνεται στην πραγματικότητα.
Στο οπλοστάσιο των συμβάντων, ξέμειναν κάτι σουβενίρ.
Οι τέχνες είναι ξανά σε ρήξη με τη ρηχότητα κι
ο θάνατος πρόλαβε τον Άμλετ πριν να γίνει βασιλιάς Ληρ.
Έχω χρόνο τώρα, θα κάτσω να με διαβάσω, για να με μάθω.
Ελπίζω ότι έπαψα να ‘μαι δύσχρηστος εντός ορμητηρίου.
Τώρα θρηνώ όταν γράφω κι όταν είμαι, γλεντώ και πλάθω.
Δεν είμαι πια συνένοχος ενός μοιραίου σεναρίου.
Ο γέρο Πλάτωνας, θ’ ανακουφίζεται που τώρα η σκέψη μας
μετέχει στις αλήθειες που εμπιστευόμαστε.
Ανώφελη είναι κάθε δύναμη που επιδιώκει τη στρέψη μας.
Τώρα ζούμε κι είμαστε κι όχι απλά περνιόμαστε.
Δε με τυραννούν πια τα ζοφερά σμήνη των λογισμών μου,
είμαι ένας αλίβας που αποζητεί να ζήσει στο φως.
Ο θάνατος δεν είναι πια μέρος των ισχυρισμών μου
κι ούτε με σκιάζει κάποιος τελειομανής θεός.
Ήθελα απλά, τώρα που η ενέργεια μου ρέει φυσιολογικά,
να θυμίσω ότι στη φύση, κατοχή δεν υφίσταται.
Όλα συμβαίνουν αρμονικά κι αποβαίνουν διδακτικά.
Γι αυτό άδικα, άχρονα κι άσκοπα όσα κυρήττατε.
Ο κόσμος βρήκε την ουσία κι αφηγείται τη σπάνη του
κι ο άνθρωπος έπαψε να ‘χει την απόρριψη άμυνα του.
Ο κυνηγός χρόνος, λουφάζει στο ορμάνι του
παρέα με τους προφήτες που περιγράψαν τα δεινά του.
Είναι 14 Νοεμβρίου 2042
και στο ημερολόγιο μου
δε χωράει πια
ούτε μια αράδα,
ούτε καν μια λέξη ταξιθέτρια.
Μπροστά σ’ όσα αντικρίσαμε,
εγώ κι ο πόνος ο επιχώριος μου,
ο Αρμαγεδώνας μοιάζει τώρα πια
με εξωτική χορεύτρια.
2042
November 2042
and in my worn out calendar
not even a rhyme can fit,
not even an usher word.
In front of everything that we faced,
me and pain, my epichoric
Armageddon seems now at last
like an exotic dancer.
Now we are in the middle of the path of light
and freedom has been for a long time now the ruler of our thoughts.
Our songs didn't become anyone's wh*res
and we are content with these sorrows of our times.
The immortals didn't manage to remove the magic from mortality.
our mood changed, we don't mourn the survivors anymore.
The mystery got revealed on its own, how worthy!
The possible human survived against the humans by chance.
The illusion and the metastasis of the effigies stopped
and the devil failed to make us worse.
We don't apologize anymore for the sake of the grandiosities
and language passes again through meaning for the young ones.
Speed doesn't produce pleasure anymore and time stopped being boring.
We released ourselves from fears and we looked at everything that is great, in the eyes.
Thankfully human is finally stepping outside history.
We are not mobilised anymore by repulsion and disgust.
The memories don't hold anymore the things that never happened
and i am sure, that everything i forgot, was of no importance.
We are no longer figures without a shadow, and everything they deprived from us
cured completely the infectious avoidance of substance.
Hate rhetoric was left depleted of principles and narratives
and the cause doesn't justify our definition anymore.
We stopped being depressingly up to date without senses
and nostalgia has stopped accumulating inside us.
Now we are imagining again the future of our reflections
and thankfully, travellers of tomorrow are still being born.
The night was darker before dawn came upon us.
We saved ourselves from the uniformity of desperation and from despots.
We finally pulled the curtains for the light to enter
and the haptic pornography of the images was rendered useless.
Hieronymus Bosch fulfilled his destiny up to here,
now we are able to live without imperatives of demons.
People stopped fortifying themselves in reality.
In the arsenal of events, some souvenirs were left over.
The arts are again in rupture with shallowness and
death got to Hamlet first, before he became King Lear.
i have time now, i will sit to study myself, to learn myself.
i hope that i stopped being hard to use inside my hideout.
Now i mourn when i write, and when i exist, i celebrate and i mold.
i no longer am an accomplice of some fatal plan.
Old Plato will be relieved, now that our thought
is taking part in the truths that we trust.
Every power that is pursuing our turning is futile.
Now we live and we are, and we do not simply pass for somebody.
i am no longer tormented by the gloomy swarms of my reflections,
i'm just an infernal river seeking to live in the light.
Death is no longer part of my allegations
and i'm not scared of some perfectionist god either.
i simply wanted, now that my energy is flowing naturally,
to remind that in nature, posession doesn't exist.
Everything is happening harmonically and turns out didactic.
Thus, it was without meaning, out of time and aimless, all that you were declaring.
The world found the essence and is narrating its rarity
and man stopped having rejection as his defence mechanism.
The hunter time, is hiding in his forest
together with the prophets that described his calamities.
It's the 14th of November 2042
and in my worn out calendar
doesn't fit anymore
not even a rhyme,
not even an usher word.
In front of everything that we faced,
me and pain, my epichoric
Armageddon seems now at last
like an exotic dancer.
Song details
Translation details
Ospite
submitted on 3 Nov 2021 - 02:22
1
Give a shoutout to Ospite
Commenti dell’autore:
Production, lyrics, presentation and mix: B.D.Foxmoor
Recorded in Xironomi (in the second quarantine)
(The text was written in November 2019
it is a wish, maybe i can dispell the times.)
Sketch: Panos Pentaritsas
Talkback 2020
