Bes

Zabili ich wszystkich. Nie pytali, kim są, jak żyją i w kogo wierzą. Nie obchodziło ich jak silne mają związki z Matką Ziemią, nie zwracali uwagi na obfitość ich przepełnionych stołów i szczodrość, nieczuli miłości, która płynęła z nich ku wszystkiemu żywemu. Nazwali ich niewiernymi poganami, którzy odmówili przyjęcia darowanego krzyża. Cała okolica pachniała rozkładającymi się ciałami, nasiąkła krwią, która wołała o pomstę. Przez tego jedynego, który przeżył. Skrył się w koronie wysokiego drzewa, kiedy na dole przejeżdżali chrystianie otępieni morderstwem.

Jego uwaga była całą noc skupiona, nie było na świecie rzeczy, która by go oderwała od miesiąca w pełni. Po licach ciekły mu łzy, ściekały po pniu drzewa, ciągnęło jej ku korzeniom.

O świtaniu zachmurzone niebiosa zespoliły się z ziemią i zgodnie przytaknęły, że jest przeznaczony sprowadzić na Ziemię ród, który pomści wszystkich jego zabitych miłowanych...