Israfel

در آسمان ، روحی اقامت گزیده که صدای طپش قلبش بسان نوای سازی است چون چنگ .

هیچ خواننده ای بسان او چنین وحشی و آزاد و دیوانه و آشکار نمی خواند

بسان فرشته ای که نامش «اسرافیل» است

·

ستارگان منگ و سرگردان، متوقف می سازند جملگی سرودشان ،

از برای گوش فرا دادن به نوای آواز او ، همه در سکوت کامل

گوش به فرمان او .

ماه ، افسون شده ، تلو تلو خوران در آن بالا به هنگام ظهر کاملش ،

سرخ شده از شرم عشق از گوش تا گوش به هنگام گوش فرا دادن

به آواز او :

نوری سرخ درنگ میکند در آسمان.

ستارگان و همه شنوندگان در آسمان میگویند: آتش اسرافیل از آن چنگ است، آوازش از آن تارهای مرتعش جاندار است، از آن رشته های عجیب و نامرئی .

و اما آن آسمانی که این فرشته بر آن گام می نهد ، آنجا که اندیشه های عمیق در حکم یک وظیفه ساده است ، آنجا که عشق ، خدائی نو بالغ است، آنجا که حوریان چشمک زنان در آغوش زیبائی تام در می غلطند ، همان جائی است که ما در ستاره ای دوردست می پرستیمش.

پس تو گناهکار نیستی :

این ، اسرافیل بود که به حقارت کشاند هر آواز تهی از نیاز را :

آه !

آن نشانه های افتخار همه از آن توست !

و نیز همه بهترین رامشگران .

چرا که :

تو عاقلترین هائی

پس در شادمانی تمام بزی

و جاودانه بزی !

در وجد خلسه گی تو در آن بالا

با جامه سوزان تو

در اندوه تو ، در شادی تو ، در نفرت تو و در عشق تو و با شوق طنین ساز تو :

مسلماً ستارگان در سکوت خواهند آرمید !

آری !

آسمان از آن توست :

لیک این جهان ،ما ، جهان تلخی ها و شیرینی هاست :

گلهای ما فقط گل هستند ولی :

سايه رحمت كمال تو ،

نور خورشید است از برای ما

اگر می توانستیم در همانجائی اقامت گزینیم که اسرافیل زیست می کند.

و اگر او به جای من بود :

هرگز نمی توانست با چنین جسارت و توحشی ، چنین موسیقی مرگباری بسراید که من می سرایم ،

چرا که

آهنگی بس وحشی تر و عریانتر از او

جریان می یابد :

از ساز من

در آسمان .